Met een overwinning op Wolvega heeft de selectie zich wat ademruimte verschaft richting de onderkant van de ranglijst. De thuisploeg die precies een week boven de streep heeft gestaan vindt zichzelf na de nederlaag terug op plek twaalf. Een plek daaronder staat Berlikum dat verloor van koploper VHK. Sint Annaparochie won van Balk welke nu al vier wedstrijd op rij niet wist te winnen en AVC zag passeren op de ranglijst. Ook onze komende tegenstander Nijland wist te winnen, al leek het daar na de gelijkmaker in de blessuretijd niet meer op. Echter in de absolute slotfase bleven de drie punten toch op het eigen sportpark.
In Wolvega mocht Mick Damhuis zijn debuut maken en zo dus zijn eerste minuten in het vlaggenschip achter zijn naam kreeg. Tijdens de winterstop is de overschrijving van zijn oude vereniging SDC ’12 uit Denekamp rondgekomen en kwam hij al in actie bij de andere seniorenelftallen. Voor zijn oude vereniging heeft hij negen doelpunten op tweede klasse niveau gemaakt en dit waren zijn eerste minuten in de derde klasse sinds 2012. Toen werd DOS ’19, in 2012 fuseerden zij met Sportclub Denekamp tot SDC ’12, kampioen in de derde klasse.
Terugkomend op de titel van de voorschouwing zien we dat Nijland thuis zestien van de achttien punten wist te behalen. Alleen Wolvega wist met het volle pond uit Nijland te vertrekken. Ook wij vertrokken er na de 3-3 met één punt, en dat was gezien de slechte wedstrijd die op de mat was gelegd misschien ook wel terecht.
Twee punten in zeven uitwedstrijden is een gemiddelde van 0,29 punt per wedstrijd en daarmee zijn ze veruit de slechtst presterende vereniging. Op bezoek bij Berlikum en DWP kon er een punt bijgeschreven worden. Nu verloor Nijland de laatste vijf wedstrijden niet, maar wellicht heeft dat ook te maken dat het vier daarvan op het eigen Zweitse Huitema Sportpark afwerkte.
Tegen Wolvega ging een strafschop er weer niet in, en dat is dit seizoen vaker het geval. Het was de zesde strafschop die gegeven werd en vier hiervan gingen er niet in. Gelukkig had het zaterdag tegen Wolvega geen gevolgen.
Als we de stand erbij pakken zien we nog steeds een scheefgroei in de stand, deze zal pas 4 april weer een beetje rechtgetrokken worden wanneer AVC – DWP en Nijland – Berlikum afgewerkt zullen worden. Wel bezetten de ‘Kypmantsjes’ nu de vijfde plek op de ranglijst en hebben een kleine marge opgebouwd naar de gevarenzone. De week na de wedstrijd tegen Nijland heeft IJVC geen competitieverplichting en kan dus toekijken hoe de concurrentie het gaat doen. Pas op 11 april is de volgende wedstrijd wanneer Sint Annaparochie op bezoek komt.
De perfecte balans tegen Nijland gaat er zaterdag hoe dan ook aan. De eenentwintig eerder afgewerkte ontmoetingen leverden evenveel winst, gelijke spelen en nederlagen op. Het doelsaldo is daarbij wel in het voordeel van de bezoekers van zaterdag; 42 om 35. De laatste twee ontmoetingen eindigden in een gelijkspel en voor de laatste overwinning moeten we terug naar de ontmoeting in 1997 toen het 5-2 werd in IJlst. De vader van onze huidige selectielid Jelle de Graaf was destijds één van de doelpuntenmakers. Naast Albert de Graaf kwamen Klaas Westerbeek en Daniël Smid op het scorebord met elk twee treffers. De ontmoeting die daartussen werd gespeeld in 2006 leverde een gigantische 1-7 nederlaag op.
Mede door een hattrick van Frits van der Werf werd de grootste overwinning in 1966 behaald toen het Nijland met een 6-1 nederlaag huiswaarts liet keren. Douwe Reitsma scoorde in de ontmoetingen van 1989 en 1995 en won beide keren, wellicht kan zoon Reinder dat voorbeeld volgen.
Weten we dit seizoen voor het eerst drie keer op rij te winnen? We gaan het meemaken zaterdag.
Oant sneon!
IJVC Stats 